Berber, traş ettiği iş adamına, sokaktan geçen bir çocuğu gösterir. “Bak şu çocuk, dünyanın en aptal çocuğudur” der. “Göstereyim istersen.”

“Ali, oğlum buraya gel...”

Çocuk, şaşkın, korkak içeri girer. Sağa sola ürkererek bakarken, berber de işadamının kulağına eğilerek “Gör şimdi” diye fısıldar. Sonra bir eline beş lira, ötekine 50 lira koyarak çocuğa uzatır.

“Bunlardan hangisini alırsın” diye sorar. Çocuk şaşkın, bir birine, bir diğerine bakar ve beş lirayı alır, kaçar gibi dükkandan çıkar.

Traşı biten iş adamı yolda yürürken, ileride oynayan çocuğu görür. Yanına yaklaşır ve sorar: “Merak ettim, niye elli lirayı değil de beş lirayı aldın”

Çocuk cevap verir: “Elli lirayı alsam oyun biter”

+++

Akla hemen, kim akıllı, kim aptal sorusu geliyor.

Kavramlar karıştı.

Ama şu gerçek, herkes birbirini kullanıyor. Kendini akıllı zanneden de, aptal olanda.

Çok fazla fikir yürütmeden birkaç düşürden birkaç söz ile bu haftaki yazımı tamamlıyorum bende. Zira uzatırsam içinden çıkamayabilirim:

+ Akıllı adam,aklını kullanır;daha akıllı adam başkalarının da aklını kullanır.

+ Kendini akıllı sananlar kadar,dünyada aptal yoktur.

+ Aptallık yüzünden namuslu olan pek çok insan vardır.

+ Aptal görünmeye cesaret etmek büyük bir akıllılıktır.

+ Aptal,kendisinin akıllı olduğunu zanneder;akıllı adam ise kendisinin aptal olduğunu bilir.